Na Lwiej Skale, trudno było znaleźć osobę śpiącą. W zasadzie trudno się dziwić. W takiej sytuacji? Narodziny królewskich lwiątek to wielkie wydarzenie. Nie do przegapienia.
Ahadi kręcił się nerwowo przed wejściem do jaskini. Nie mógł się doczekać, aż Uru urodzi młode.
Kiedy Rafiki wyszedł i obwieścił, że władca może wejść, niespiesznie poszedł do ukochanej.
- Czy... - chciał znać ich płeć, jednak z zachwytu nie potrafił się wysłowić.
- Tak, to oni - uśmiechnęła się do niego Uru. - Ty nazwiesz ciemnego, a ja jasnego. - oświadczyła stanowczo. - Mi bardzo podoba się imię Mufasa.
- Pasuje do niego. - spojrzał na ciemnego i skrzywił się nieco - Taka z niego mała pokraka, niech będzie Taka. - spojrzał na Uru.
- Czyli Taka i Mufasa. - uśmiechnął się Rafiki, który wszedł do jaskini przyjrzeć się młodym. - Który będzie królem?
- Mufasa. - odpowiedział stanowczym tonem.
Uru wiedziała, że nie ma co się kłócić. W końcu i tak wyszło by na jego. Nie rozumiała tylko dlaczego chce, żeby to akurat on zasiadł na tronie. Uru bardzo pokochała małego ciemnego synka. Był podobny do niej co bardzo ją cieszyło. Kochała obydwu, tak samo.
- Kiedy ceremonia przedstawienie? - zapytał o ostatnią formalność Rafiki.
- Jak najszybciej. Najlepiej teraz.
- Teraz? - zapytał zaskoczony pawian.
- Tak teraz. - mówił stanowczo król.
- No dobrze. - odparł ugodowo pawian - przygotujcie lwiątka.
Rafiki zabrał młode i zaprezentował je zwierzęta, które zostały zebrane za pośrednictwem Zazu.
Gdy wszystko się zakończyło Rafiki delikatnie oddał młode ich rodzicom.
- Zabierzemy je na spacer? - zaproponował uradowany Ahadi.
- Przyda im się drobny spacerek.
